به تمام عالمیان، برسانید این پیام را 

که به غیر حب زهرا،نباشد کس را دوایی

بزنید در یگانه ، دُر و دردانه‌ی هستی 

نرود ز درگه او، دست خالی هیچ گدایی

در میان جاهلیت ، ناگهان به‌سان نوری 

ز میان جهل تابید، تا که باشد او هدایی

ز حیای دامن او ، نه فلک به لرزه افتاد 

ز کمال و روح پاکش، به جهان کند خدایی

هر دو دیده‌ی عفیفش، از تبار کهکشان بود 

در نگاه او پیمبر، ز خدا می دید سرایی

دختری بود و جهان را ،زیر چادرش پناه داد  

بخدا که هر دو عالم ،نبیند چنین همایی

زهرا شقایق"صادقی"

گاهی اوقات با خودم می‌گویم کاش می شد گاه گاهی دور از بقیه، رفت جایی که فقط خودت باشی و دیگر هیچ.

جایی که روزهایم را با تماشای گل‌ها و شب‌هایم را با دیدن زیبایی های آسمان، ماه و ستارگانش بگذرانم.

روزهایی که دلم می‌گیرد، دیدن به آسمان شب باعث می شود همه‌ی درد‌هایم را فراموش کنم.

تماشای آسمان و عظمتش، به من این را می‌آموزاند که هیچ مشکلی آنقدر عظیم نیست که نتوان راه حلی برایش پیدا کرد یا نتوان تحمل‌شان کرد؛ همه مشکلات فانی‌اند و بیهوده.

به عقیده من هیچ دوستی نمی‌تواند بهتر از ستارگان و طبیعت باشد، ستارگانی که با چشمک زدن‌شان به تو می‌فهمانند حواس‌شان به تو هست.

تماشای آسمان، ماه و ستارگانش خوشحالی وصف ناشدنی یی را در من ایجاد می‌کنند.

به عبارتی‌؛ من عاشق فضا و کهکشان ها ام.

ز.ش.ص